Książki leżą pod trzecią deską podłogi w piwnicy z winem, gdzie mój mąż je położył, zanim zastrzelili go na Via Toledo. Od tamtej pory liczę je każdej nocy. Siedem tomów. Rękopis. Każda liczba w nich to imię, a każde imię to powód, by po mnie przyjść.
Samochód przyjeżdża o dziewiątej. Słyszę go, zanim go widzę, bo dom stoi na wzgórzu, a droga jest długa, a ja od sześciu tygodni nie robię nic innego, tylko słucham. Wysiada mężczyzna. Sam. To pierwsze zaskoczenie.
„Signora Chiara.” Dante. Następca. Widziałem go na pogrzebie, w trzecim rzędzie, z twarzą, która nie wyrażała żalu ani triumfu. Nie zdejmuje kapelusza, bo go nie nosi. Stoi przed moimi drzwiami i czeka, aż otworzę je całkowicie.
„Przychodzę zaoferować ci moją ochronę.” – „Nie prosiłem o to.” – „Wiem. Gdybyś prosił, nie przyszedłbym.” Patrzy obok mnie w korytarz, gdzie wisi zdjęcie mojego męża, i patrzy z powrotem. Nie szukał niczego. Tylko pokazał, że wie, gdzie wisi.
Mam trzydzieści pięć lat, od sześciu tygodni jestem wdową, a od dwunastu lat żoną mężczyzny, który wyjaśnił mi wszystko oprócz tego, co najważniejsze. Dante jest młodszy niż on był. Spokojniejszy. Bardziej niebezpieczny, myślę, bo nie musi niczego udowadniać.
„Wejdź”, mówię, bo capo nie zostawia się na progu, i bo chcę wiedzieć, czy spojrzy na piwnicę z winami. Nie patrzy. Siada w fotelu mojego męża bez pytania, a potem, gdy widzi moje spojrzenie, wstaje.
„Wybacz.” Bierze drugie krzesło. „Są ludzie, którzy myślą, że twój mąż zostawił notatki”, mówi. „Ja w to nie wierzę.” Patrzy na mnie, a jego wzrok mówi: bardzo w to wierzę. „Chcę, żebyś wiedziała, że w to nie wierzę.”
