Klucz do Nocnego Archiwum jest cięższy, niż wygląda. Przekręcam go dwa razy, a drzwi ulegają, jakby na mnie czekały. Za nimi: regały sięgające sufitu, papier pachnący kurzem i zimnym dymem oraz pojedyncze światło na końcu korytarza.
„Pani Elaro.” Głos nie dochodzi stamtąd, gdzie jest światło. Dobiega z lewej, z ciemności między foliałami. „Jesteś punktualna. Cenię to.”
Konstantyn wchodzi w krąg lampy, jakby stał tam od zawsze. Od dziś wieczoru jest moim przełożonym, znam jego podpis z trzech formularzy. Ma na sobie garnitur bez krawata i wygląda jak ktoś, kto nigdy się nie spieszył.
„Zbiory w tylnej części nie są skatalogowane”, mówi. „Przejrzysz je. Nie czytaj. Przejrzyj.” Robi pauzę tak długą, że mógłbym ją odliczyć. „Herbata?”
Na stole stoją dwie filiżanki, które już parują. Wiedział więc, że przyjdę, i kiedy. Siadam, a on siada naprzeciwko, ale nie pije. Patrzy, jak piję, złożone dłonie, bardzo spokojny, bardzo czujny.
„Dlaczego pracujesz w nocy?”, pytam. To złe pytanie, poznaję po drgnięciu kącika jego ust. „Bo książki w nocy są cichsze”, mówi. „I bo nie lubię dnia.”
Za nim, na najwyższej półce, leży tom bez tytułu na grzbiecie, z czerwoną nitką jako zakładką. Konstantyn podąża za moim wzrokiem, nie ruszając głową. „Nie ten”, mówi cicho. „Jeszcze nie.” I uśmiecha się, jakby właśnie coś mi podarował.
