Vier uur twaalf, en de keuken ruikt naar terpentijn omdat ik mijn penselen in de gootsteen heb laten liggen. Ben staat ervoor, in zijn T-shirt, en kijkt naar de penselen alsof het een misdaad is. 'Amelie. We hadden een regel.'
„We hadden vijf regels. Ik houd me aan drie.“ Ik trek de koelkastdeur open en ga in het licht staan dat eruit valt, omdat ik anders niet weet waarheen. Drie maanden stiefbroer en -zus. Twee maanden Amsterdam-West, drie kamers, een gang. Sinds vannacht delen we de badkamer, omdat bij mij het water het niet meer doet.
Hij ruimt de penselen op. Zorgvuldig, in een glas, met water, zoals het hoort en zoals ik het nooit doe. Hij is zesentwintig en leeft alsof hij een gebruiksaanwijzing heeft voor alles. Voor mij heeft hij die niet.
'Waarom ben je wakker?', vraag ik. 'Waarom ben jij wakker?' – 'Ik heb geschilderd.' – 'Ik hoorde je schilderen.' Dat is geen antwoord. Hij hoort me al drie maanden door de muur. Ik hoor hem ook. Ik heb het nooit gezegd.
Hij leunt naast me tegen de koelkast, en de keuken is smal, en zijn schouder is warm, en het licht maakt ons allebei bleek en eerlijk. 'Je moeder heeft gevraagd of we met Pasen komen', zegt hij. 'Als familie.'
'Als familie', herhaal ik. Het klinkt verkeerd in mijn mond, zo verkeerd als zijn T-shirt, dat eigenlijk van mij is, dat hij uit de was heeft gehaald en dat ik hem niet afpak.
'Amelie', zegt hij, en deze keer zonder regel in zijn stem. 'Ga slapen.' Ik ga niet. Hij gaat niet. De koelkast zoemt, en de gang tussen onze kamers is twee meter lang, en niemand van ons gebruikt hem.
