De sonde heeft hem op een meter veertig geraakt. Ik heb gegraven tot de schep een jas vond, tot de jas een man vond, tot de man hoestte. Nu ligt hij op de brits in mijn post en praat hij, sinds hij kan.
"Je hebt mijn board niet meegenomen." - "Je board ligt onder vier meter sneeuw." - "Was duur." - "Jij was ook duur." Tobias grijnst met blauwe lippen. In zeventien jaar bergwacht heb ik nog niemand opgegraven die eerst naar zijn board vroeg.
Buiten is de storm toegenomen, en de radio geeft alleen ruis. De helikopter komt vandaag niet. Misschien morgen niet. De voorraden zijn genoeg voor drie dagen, als hij niet zoveel eet als hij praat.
Ik leg hout bij. De hut is één kamer, één kachel, twee britsen, en de ene is van mij. Hij kijkt hoe ik me beweeg, zoals iemand die niet gewend is dat er voor hem wordt gezorgd, en haat dat hij het fijn vindt.
"Waarom ben je naar boven gegaan?", vraag ik. "De hellingen waren afgesloten." - "Omdat ze afgesloten waren." Hij zegt het alsof het logisch is. "Ik rijd liever alleen." - "Je bent bijna alleen gestorven." - "Zou ook logisch zijn geweest."
Hij lacht, maar het is geen lach, en ik ken de toon. Ik heb hem zelf gebruikt, een paar jaar geleden, bij een andere kachel. Ik ga op de grond zitten, mijn rug tegen de brits, zodat ik hem niet hoef aan te kijken.
"Drie dagen", zeg ik. "Je kunt praten of zwijgen, maar je kunt niet weglopen. De sneeuw ligt tot aan het raam." Achter me wordt het stil. Dan zegt hij, heel zacht, heel anders: "Ik weet het."
