Agenda leży przede mną, siedemnaście punktów, sala konferencyjna 4, dziewiąte piętro. Przeczytałam ją trzy razy, zanim dopuściłam nazwisko pod „strona przeciwna”. Adrian Falk, CEO. Potrzebowałam trzech lat, żeby znowu móc wpisać jego nazwisko, nie zacinając się palcami.
Wchodzi ostatni. Oczywiście. Ciemny garnitur, zegarek, którego mu nie podarowałam, ten sam sposób wchodzenia do pokoju, jakby go zbudował. Patrzy na mnie. Pół sekundy. Potem kiwa głową dookoła i siada po skosie naprzeciwko.
„Pani Wenger prowadzi negocjacje po stronie kupującego”, mówi mój klient. Adrian mówi: „Wiem.” Dwa słowa. Na tę fuzję przeznaczono sześć tygodni. W pierwszej minucie zrozumiałam, że wykorzysta ten czas.
Punkt trzeci: poufność. Klauzula jest sformułowana przez jego prawników, wykracza daleko poza standard. Żadnych wypowiedzi na temat historii zaangażowanych osób. Czytam zdanie dwa razy. On patrzy na mnie bez wyrazu i wiem dokładnie, jaką historię ma na myśli.
„To jest niezwykle szeroko ujęte”, mówię. „Służy ochronie wszystkich zaangażowanych”, mówi Adrian. Jego głos jest spokojny. Przy ołtarzu go nie było, był tylko telefon, dwie godziny przed terminem, a potem nic.
W przerwie stoję przy oknie. Staje obok, nie za blisko. „Caroline”, mówi, pierwszy raz po imieniu. „Nie wiedziałem, że to ty. Do wczoraj.” – „A gdybyś wiedział?” – „Wtedy sformułowałbym klauzulę ostrzej.”
Wraca do stołu. Zostaję przy oknie, dłonie na zimnej szybie, i uświadamiam sobie, że nie negocjuje, żeby wygrać. Negocjuje, żeby mieć mnie w tym pokoju codziennie przez sześć tygodni.
