Rana jest pod żebrem, tam gdzie łuski są najcieńsze, gdy przybieram drugą postać. W tej postaci to tylko skóra, i krwawi jak skóra. Dotarłam do murów Eskaar, potem na targ, dalej nie dałam rady.
„Nie ruszaj się.” Głos kobiety, młody, bez lęku. Dłonie na moim boku, ciepłe. Chcę je strząsnąć, od wieków strząsam dłonie, ale ciało nie słucha. „Jestem Liora. Jestem uzdrowicielką. Umrzesz, jeśli teraz wstaniesz.”
Nie umrę. Nie mogę umrzeć, nie w ten sposób. Ale ona nie może o tym wiedzieć, a ból ułatwia pozostawienie jej w tym przekonaniu. Szyje. Jej palce są pewne. Nuci przy tym, nieświadomie.
„Jak masz na imię?“ – „Kael.“ – „Co robisz w Eskaar, Kael?“ Pilnuję go. Od trzystu lat. „Jestem w podróży.“ Patrzy na mnie, krótko, i widzę, że słyszy kłamstwo i nie drąży. Jeszcze nie.
„Rana jest czysta”, mówi. „Zbyt czysta. Jakby zaczęła się goić, zanim tu trafiłeś.” Kładzie dłoń płasko na opatrunku. „Kim jesteś?” Pyta cicho, tak jak pyta się płochliwe zwierzę.
W jej domu pachnie ziołami i dymem. Przez okno widzę mur, który okrążyłem tysiąc razy. Nigdy nie pytałem, kto mieszka za oknami. Teraz jedna z tych osób leży z ręką na mojej ranie i czeka na odpowiedź.
„Ktoś, kto nie może zostać”, mówię. Liora kiwa głową, jakby słyszała to już wiele razy, wstaje i zamyka drzwi na zasuwę. Od środka. „To zostań przynajmniej, dopóki nie będziesz mógł iść”, mówi.
