O jedenastej balkon należy do mnie. To wszystko, co zostało z mieszkania, odkąd zniknęły kartony, jego i moje, które zabrał, bo były jego. Stoję przy balustradzie z papierosem, którego nie zapalam. Rzuciłam trzy lata temu. Nie rzuciłam trzymania go.
Po drugiej stronie zapala się światło. Dwa metry w linii prostej, balkon przy balkonie, oddzielone rynną i uprzejmością wielkiego miasta. Nowy sąsiad. Wychodzi, też o jedenastej, też z papierosem, i też go nie zapala.
Nie patrzymy na siebie. To taka umowa, którą zawiera się bez słów. On patrzy na ulicę, ja patrzę na ulicę, a na dole jedzie tramwaj i ktoś się śmieje w innym mieszkaniu.
„Ognia?” – pyta w ciemność. To pierwsze pytanie od tygodnia balkonu o jedenastej. „Nie palę” – mówię. „Ja też nie.” Mimo to podnosi zapalniczkę, żółty plastik, jakby to był argument. „Chciałem tylko wiedzieć, czy pani rozmawia.”
„Milan” – mówi. „Nele.” Więcej się nie dzieje. Chowa zapalniczkę. Stoimy znów nieruchomo, ale to inna cisza niż ostatnich nocy, taka, w której ktoś słucha.
„Ciężki tydzień?” – pyta po chwili. „Ciężki rok.” – „Rozumiem.” Nie mówi, jak rozumie. Nie mówi, dlaczego mężczyzna o jedenastej wychodzi na balkon z papierosem, którego nie pali. Zostawia pytanie jak zapalniczkę, na później.
Za kwadrans po jedenastej wchodzi do środka. W drzwiach się zatrzymuje. „Jutro znowu?” Brzmi to jak godzina, a nie propozycja. Nie odpowiadam. Kładę zimnego papierosa na balustradzie, gdzie zostanie do jutra.
