Silnik zakaszlał dwa razy i zgasł dokładnie w miejscu, gdzie droga krajowa skręca w kierunku wsi. Toczę się, z włączonym kierunkowskazem, i czytam znak, którego nie czytałem od dziesięciu lat. Tu nauczyłem się jeździć na rowerze. Tu nauczyłem się odchodzić.
Numer pomocy drogowej jest na przystanku, odręcznie napisany, pod wyblakłym plakatem z festynu. Dzwonię. Głos mówi: „Tak?” Znam ten głos. Rozłączam się.
Dwadzieścia minut później samochód i tak przyjeżdża. Ben wysiada, wyciera ręce szmatą i zatrzymuje się trzy metry przede mną. Jego wzrok pozostaje na mnie. Nie wypowiada mojego imienia. Mówi: „Sprzęgło czy skrzynia?”
„Nie wiem”, mówię. „Jestem prawniczką, nie mechanikiem.” – „Wiem, kim jesteś.” Obchodzi samochód, podnosi maskę, zagląda do środka, a ja widzę jego kark i miejsce, gdzie kiedyś kładłam rękę.
„Tydzień”, mówi. „Co najmniej. Część trzeba zamówić.” – „W poniedziałek mam termin w mieście.” – „To weźmiesz autobus.” Opuszcza maskę, a huk pozostaje między nami.
Na siedzeniu pasażera jego lawety leży koc, który znam. Szary z czerwonym brzegiem. Kiedyś leżał na moim łóżku. Nic nie mówię. On widzi, że go zauważyłam, i też nic nie mówi.
„Pensjonat jest zamknięty”, mówi, gdy ruszamy. „Twoja matka sprzedała dom. Zostaje tylko pokój nad warsztatem.” Patrzy na drogę. „Albo w końcu powiesz mi, dlaczego wtedy nie zostawiłaś nawet kartki.”
