Ramię ciągnie, gdy ściągam koszulkę przez głowę. Kapitan, napisane na plecach, C na piersi, Tauron Arena Kraków. Zajęło mi pięć lat, żeby wrócić do tego miasta, i jeden bodycheck, żeby wylądować w gabinecie zabiegowym.
„Panie Brandt.” Lekarka wchodzi, tablet przed sobą jak tarcza. Rozpoznaję głos, zanim zobaczę twarz. Sarah. Dr Sarah Lindqvist, widnieje na plakietce. Zrobiła doktorat. Nigdy mi nie powiedziała, że chce go zrobić.
„Sarah.” – „Dr Lindqvist”, mówi. „Proszę usiąść.” Siadam. Staje obok mnie, nie przede mną, i kładzie dwa palce na moim obojczyku. Jej dłonie są zimniejsze niż kiedyś. Albo ja jestem.
„Podnieś rękę. Aż zaboli.” Podnoszę. Boli, ale nie w barku. „Tu?” – „Tak.” – „Tu?” – „Tak.” Wprowadza coś do tabletu. Jej twarz się nie porusza. Pięć lat temu się poruszyła, gdy zamknąłem za sobą drzwi, widziałem to w oknie.
„Cztery tygodnie”, mówi. „Co najmniej. Żadnego kontaktu, żadnego strzału.” – „Mecz z Warszawą jest za dziesięć dni.” – „To Warszawa zagra bez pana.” Mówi to, nie podnosząc wzroku, i wiem, że sprawia jej to przyjemność, i wiem, że jednocześnie nienawidzi tego.
„Mogłaś mnie przygotować”, mówię. „Zadzwonić. Cokolwiek.” Teraz podnosi wzrok. „Dzwoniłam, Nico. Pięć lat temu. Jedenaście razy.” Odkłada tablet. „Po prostu przestałam liczyć.”
Gabinet zabiegowy jest mały, a ona stoi między mną a drzwiami. Musi mnie wypuścić, prędzej czy później, inaczej nie będzie sezonu. Muszę na nią spojrzeć, teraz, inaczej nie będzie nic.
