Om elf uur is het balkon van mij. Dat is alles wat er van het appartement over is sinds de dozen weg zijn, de zijne en de mijne, die hij meenam omdat ze van hem waren. Ik sta bij de reling met een sigaret die ik niet aansteek. Ik ben drie jaar geleden gestopt. Ik ben niet gestopt met hem vasthouden.
Aan de overkant gaat licht aan. Twee meter hemelsbreed, balkon aan balkon, gescheiden door een regengoot en de beleefdheid van een grote stad. De nieuwe buurman. Hij komt naar buiten, ook om elf uur, ook met een sigaret, en hij steekt hem ook niet aan.
We kijken elkaar niet aan. Dat is de afspraak die je maakt zonder te praten. Hij kijkt naar de straat, ik kijk naar de straat, en beneden rijdt de tram, en iemand lacht in een ander appartement.
„Vuur?“, vraagt hij in het donker. Het is de eerste vraag in een week elf-uur-balkon. „Ik rook niet“, zeg ik. „Ik ook niet.“ Hij houdt toch een aansteker omhoog, een geel plastic ding, alsof het een argument is. „Wilde alleen weten of je praat.“
„Milan“, zegt hij. „Nele.“ Er gebeurt niets meer. Hij stopt de aansteker weg. We staan weer stil, maar het is een andere stilte dan de afgelopen nachten, een waarin iemand luistert.
„Zware week?“, vraagt hij na een tijd. „Zwaar jaar.“ – „Begrijp ik.“ Hij zegt niet hoe hij het begrijpt. Hij zegt niet waarom een man om elf uur met een sigaret het balkon op gaat, die hij niet rookt. Hij laat de vraag liggen zoals de aansteker, voor later.
Om kwart over elf gaat hij naar binnen. Bij de deur blijft hij staan. „Morgen weer?“ Het klinkt alsof het geen aanbod is, maar een tijdstip. Ik antwoord niet. Ik leg de koude sigaret op de reling, waar hij tot morgen blijft liggen.
