De hond van de boerderij herkent me niet meer. Hij blaft tot Katharina uit de schuur komt en een geluid maakt dat ik nog van mijn grootvader ken, en de hond gaat liggen. Ze staat in de deuropening, hooi in haar haar, en kijkt me aan zoals je iemand aankijkt die je alleen van foto's kent.
„Florian.” – „Katharina.” Vijftien jaar. Ze was dertien toen ik hier voor het laatst was, en ik zeventien, en we hebben ons in het hooi verstopt als de volwassenen ruziemaakten. Nu zijn wij de volwassenen, en de ruzie is een boerderij die van iemand moet zijn.
„Je ziet eruit als een stadsmens”, zegt ze. „Ik ben dierenarts in Amsterdam.” – „Ik weet wat je bent. Ik heb de praktijk gegoogeld.” Ze glimlacht, en het is een andere glimlach dan die van de dertienjarige, en ik merk dat ik te lang kijk.
De grootvader wil beslissen voordat de winter komt. Verkoop of overdracht. Katharina woont hier al zes jaar, zorgt voor de koeien, doet de boekhouding, en iedereen weet dat ze de boerderij wil. Iedereen weet ook dat de oude man een man in gedachten heeft, en dat die man ik ben.
„Ik wil hem niet”, zeg ik, aan de keukentafel, terwijl ze brood snijdt. „Ik ben hier om nee te zeggen.” – „Zeg het dan tegen hem.” – „Hij slaapt al.” – „Zeg het dan morgen.” Ze legt het mes weg. „Of blijf eerst de week. De kalveren komen, en ik heb geen dierenarts.”
Buiten wordt het donker over de weilanden, en de keuken ruikt naar brood en stal, en ze zit tegenover me met hooi in haar haar, dat ik niet uit haar haar haal, ook al wil mijn hand het.
„We hebben ons destijds in het hooi verstopt”, zegt ze, alsof ze mijn gedachten heeft gehoord. „Weet je dat nog?” Ik weet het nog. Ik weet het zo goed dat ik niet antwoord.
