Wypracowanie wraca z więcej czerwonego niż czarnego. Kładę je na stoliku, między dwiema klientkami, i czytam, podczas gdy farba działa. Wtorek, czwartek, Abendgymnasium w Warszawie, język polski u dr Voss. Dziewięć miesięcy do matury. Mam dwadzieścia dziewięć lat i jestem najstarsza w grupie.
Marginesy są małe i schludne. „Tutaj unikasz odpowiedzi.” „Tak nie myślisz.” „Powiedz to tak, jak powiedziałabyś swojej klientce.” Zna mój zawód. Nigdy go nie wspomniałam na kursie.
W czwartek siedzę w ostatnim rzędzie. On stoi z przodu, precyzyjny, nieruchomy, mówi o Kleiście jak o koledze, którego nie lubi, ale szanuje. Patrzy na mnie raz, przy słowie „odpowiedzialność”, i odwraca wzrok.
Po kursie zostaję, bo powoli zakładam kurtkę. On sortuje kartki. „Pani Aydin.” – „Zna pan mój zawód.” – „Pani dłonie.” Patrzy na nie. „Widać to po dłoniach. I po tym, jak pani słucha. Fryzjerki słuchają lepiej niż germaniści.”
„Mistrzyni” – mówię. „Mistrzyni fryzjerstwa.” Kiwa głową, jakby poprawił błąd w przypisie. „Przepraszam.” Mówi szczerze. Znam mężczyzn, którzy tak mówią, i takich, którzy tak myślą, a on należy do drugiego rodzaju, co wszystko utrudnia.
„Notatka na stronie trzeciej” – mówię. „»Tak nie myślisz«. Skąd pan wie, co myślę?” Odkłada kartki. „Bo w tym miejscu zmieniła pani charakter pisma. Stał się mniejszy. Ludzie piszą mniej, gdy kłamią.”
Pokój jest pusty, neonówki buczą, a dr Henrik Voss patrzy na mnie, jakbym była tekstem, który chce doczytać do końca. Mam już na sobie kurtkę. Drzwi jeszcze nie przekroczyłam.
