Het korset snoert mijn adem af, wat volgens de kuurorde mijn enige fout zou moeten zijn. Rust, heeft de badarts voorgeschreven, rust en melk en geen boeken na negenen. Mijn familie heeft me hierheen gestuurd zodat het geroddel over mijn verbroken verloving gaat liggen als stof in een lege kamer.
„Juffrouw Henriette.” De jonge man aan de tafel van het spreekuur ziet er niet uit als een arts. Hij ziet eruit alsof hij een nacht niet heeft geslapen en er geen spijt van heeft. „Dr. Brandt. Ik assisteer Dr. Wehrle. Hij is verhinderd.” – „Waarmee?” – „Met de lunch.”
Hij bladert mijn dossier door, langzaam, en zijn mond trekt op een plek. „Zenuwachtige uitputting”, leest hij. „Prikkelbaarheid. Onbetamelijke meningsuiting aan tafel.” Hij kijkt op. „Welke mening?”
„Dat een vrouw die een verloving verbreekt niet ziek is, maar slim.” Ik zeg het voordat ik me kan inhouden. Dr. Brandt legt het dossier weg. „Ik schrijf u tegenspraak voor”, zegt hij. „Driemaal daags. Voor de maaltijden.”
Buiten in het kuurpark lopen de dames in het wit onder parasols, en ik loop tussen hen als een valse noot. Hij haalt me in bij de fontein, zijn hoed in de hand, tegen elke regel die een assistent zou moeten kennen.
„U leest na negenen”, zegt hij. „Ik heb het licht gezien.” – „U bespiedt de ramen van de patiëntes?” – „Slechts één.” Hij zegt het zonder glimlach, en daarom werkt het. De fontein ruist, en een van de dames in het wit kijkt om.
„Morgen om zes uur is het bos leeg”, zegt hij. „Geen arts, geen orde, geen korset nodig.” Hij zet zijn hoed op. „Ik wandel daar. Alleen, tenzij iemand tegenspreekt.”
