Ik heb de veerboot expres gemist. Ik stond op de kade en keek hoe hij vertrok, met mijn redactie, mijn telefoon en mijn naam aan boord, en ik deed niets. Dat weet niemand. Dat mag niemand weten.
Nu zit ik in een vuurtoren waarvan de vuurtorenwachter de deur alleen voor me opendeed omdat ik anders op de kliffen was gebleven. Soren. Hij zei zijn naam en verder niets. Hij zette thee zonder te vragen of ik wilde, en schoof een stoel bij de kachel.
„Hoe lang?“, vraag ik. „Tot morgen. Misschien langer.“ Hij kijkt niet uit het raam als hij het zegt. Hij kent het geluid van de wind goed genoeg. Ik ken mensen goed genoeg om te weten dat hij me hier niet wil hebben.
De wenteltrap gaat omhoog naar het licht dat elke twaalf seconden draait. Ik tel het tegen de muur. Twaalf. Twaalf. Soren ruimt mijn natte jas op, hangt hem op, vouwt mijn sjaal, alles zonder een woord, alsof ik een voorwerp ben dat tijdelijk tot zijn inventaris behoort.
„U bent journaliste“, zegt hij plotseling. Ik had het niet gezegd. „Uw tas. De recorder.“ – „Ik ben niemand die nu werkt.“ – „Goed. Hier valt niets te melden.“ Het klinkt als een wens, niet als een constatering.
In het uur daarna zegt hij drie zinnen. Over de kachel, over het bed boven, over de tijd waarop hij het licht controleert. Hij zegt niets over zichzelf. Ik vraag niet. Ik ben het zat om vragen te stellen. Dat is de reden waarom ik op de kade ben blijven staan.
Als hij de trap oploopt, blijft hij op de vierde trede staan. „Liv“, zegt hij. Ik had hem mijn naam verteld toen hij de deur opendeed, ik dacht dat hij hem niet had gehoord. „De veerboot. Die mis je niet.“ Hij kijkt me niet aan. „Ik heb hem ook eens niet genomen.“
