Het contract heeft elf pagina's, en negen daarvan gaan over zwijgen. Wie de tekst schrijft, zegt niemand. Wie de melodie vindt, zegt niemand. Ik teken omdat ik dat al jaren doe, en omdat het geld genoeg is om een jaar niet aan huur te denken.
Het landhuis ligt een uur van alles vandaan. De studio is in de kelder, met tapijten aan de muren en een gitaar die eruitziet alsof hij meer heeft meegemaakt dan ik. Nick Rivers zit op de vloer, niet op de stoel, en kijkt op als ik binnenkom.
„Jij bent Romy.“ – „Ik ben degene die niet bestaat.“ Hij lacht, hees, een lach die je kent van platen en die in het echt veel vermoeider klinkt. „Dan zijn we al met z'n tweeën.“
Het label wil een comeback. Hij wil, denk ik, alleen maar slapen. Op tafel liggen bladen met begonnen regels, allemaal doorgestreept. Ik lees er een die niet is doorgestreept. Die is goed. Die is te goed om aan een publiek te geven.
„Die niet“, zegt hij, als hij ziet wat ik lees. „Die is niet voor het album.“ – „Voor wie dan?“ Hij pakt het blad uit mijn hand, vouwt het, stopt het in zijn broekzak. „Weet ik nog niet.“
We werken tot drieën. Hij zingt zacht, ik schrijf, we ruziën over een woord in het tweede couplet, en op een gegeven moment zit hij niet meer op de vloer, maar naast mij op de bank, de gitaar tussen ons als een argument.
„Zing jij“, zegt hij plotseling. „Alleen de regel. Ik wil horen hoe het klinkt als iemand het meent.“ Ik zing nooit voor anderen. Dat staat in geen contract, maar het is de regel waar ik naar leef. Hij wacht. De gitaar suist nog.