De steiger heeft twee nieuwe planken. Ik zie het meteen, omdat ik grafisch ontwerper ben en dingen zie die niet bij elkaar passen: licht hout tussen grijs, netjes vastgeschroefd. Iemand is hier geweest voordat ik kwam. Iemand heeft moeite gedaan, en er is maar één iemand die dat kan zijn.
Jannik komt uit het huis als ik de tas neerzet. Vijf jaar. Hij is breder geworden, rustiger, en hij heeft dezelfde blik als toen, de blik die me aankijkt alsof ik een zin ben die hij niet heeft uitgelezen. ‘Finja.’ – ‘Je hebt de steiger gerepareerd.’ – ‘Hij was gevaarlijk.’
Het vakantiehuis aan het meer is nu van ons beiden, zegt de advocaat, tot we het hebben verkocht. Twee weken om leeg te halen. Twee weken met de persoon met wie ik sinds de bruiloft van onze ouders geen woord heb gewisseld, omdat het laatste woord te veel was.
We dragen dozen. Dat is goed, omdat je tijdens het dragen niet hoeft te praten. Oude tijdschriften, servies, de hengel van zijn vader, de boeken van mijn moeder. Tussen twee dozen blijven we in de gang staan, omdat de gang smal is, en zijn arm raakt de mijne, en niemand loopt verder.
‘De boot’, zegt hij later, als het donker wordt. ‘Ik heb hem ook gemaakt. De roeiboot.’ Ik weet welke boot. Hij lag vijf zomers lang met een gat in de boeg in de schuur, omdat we die zomer ruzie hadden over wie hem moest repareren, en daarna over al het andere.
Ik loop naar de schuur. De boot ligt er, pas geverfd, blauw, zoals hij toen was. Op de bank ligt een briefje in zijn handschrift: Wilde het af hebben voordat je komt. Ik sta in de schuur en adem, tot het ademen weer gaat.
Als ik terugkom, zit Jannik aan het einde van de steiger, op de nieuwe planken, met zijn voeten in het water. Hij draait zich niet om. Hij weet dat ik het heb gezien. De lucht hangt zwaar boven het meer, en naast hem is plek.
